Na de LAT-relatie, nu de LTA-relatie

‘We zijn en blijven vrienden’, kondigden Regi Penxten en Elke Vanelderen begin dit jaar hun breuk aan. Negen maanden later wonen ze nog altijd onder één dak met hun twee dochtertjes. Living ­together apart , dus.

Christine De Herdt

‘Voor de kinderen ( dochtertjes Ellie Martha (8) en Renée (4), red. ) is er eigenlijk niets veranderd. Maar ook bij mij moet het nog doordringen. Binnenkort zal mijn frank wel vallen. Vandaag wonen we allemaal onder hetzelfde dak, maar ooit moeten we natuurlijk wel echt uiteengaan.’

In Dag Allemaal praat Regi Penxten openhartig over zijn scheiding. Zoals bij veel koppels verloopt dat verwerkingsproces traag. Een verhuizing is er nog niet van gekomen. De dj draagt vreemd genoeg zijn trouwring nog. Een dergelijke manier van samenleven komt vaker voor dan we vermoeden.

‘Ik werk met verschillende koppels samen, die op die manier hun gezin proberen draaiende te houden’, zegt Maaike Goyens, bemiddelaar bij Perspectieven. ‘De klassieke oplossingen na een scheiding blijken voor sommige koppels met kinderen niet altijd te werken.’

Met ‘klassiek’ bedoelt ­Goyens één- en co-ouderschap. Maar ook birdnesting , een fenomeen waarbij niet de kinderen, maar de ouders het huis om de week verlaten. ‘Voor mijn klanten is het soms een verademing dat er ook een derde manier bestaat.’

Goyens schreef er een boek over: Living together apart, scheiden als partners, samenleven als ouders . Een LTA-relatie dus, het omgekeerde van een LAT-relatie. ‘Apart samenleven is een gezinsvorm die je de laatste jaren meer ziet opkomen.’ Claire Wiewauters, onderzoeker aan het Kenniscentrum Gezinswetenschappen/Odissee bevestigt dat.

‘Het is niet altijd een beslissing die bewust genomen wordt. Ze groeit gaandeweg. Meestal in het belang van de kinderen’, zegt Goyens. ‘Het koppel beseft dat het uit elkaar gegroeid is, dat de liefde en verliefdheid weg zijn, maar dat de rest gewoon blijft doordraaien. Huishouden, vrienden, ... Waarom daar een punt achter zetten? Mentaal slagen er velen in om toch samen te blijven als ouders, om zo de scheiding voor de kinderen minder ingrijpend te maken.’

Transparantie

Of kinderen er dan niet van zullen dromen dat het weer goed komt? ‘Transparantie is bijzonder belangrijk. Ouders moeten hun kroost duidelijk maken dat het oude kerngezin niet meer hersteld kan worden.’

Toch beseft Goyens dat de perfecte scheiding niet bestaat. Dat er vroeg of laat hindernissen op het pad komen. ‘Wanneer er een nieuwe partner in het spel komt, wordt het erg moeilijk om de samenlevingsvorm overeind te houden. Al is het niet onmogelijk, op voorwaarde dat er goede afspraken worden gemaakt.’

Als het aan Regi lag, zou hij wel op dezelfde plek als Elke en zijn dochters blijven wonen. ‘Het is hier groot genoeg, het zijn eigenlijk twee huizen. Mijn eerste voorstel was: ik ga aan deze kant wonen, jij aan de andere kant. Maar dat wilde Elke niet. Dan zijn we nog altijd samen thuis, hé. Dat kan niet blijven duren’, beseft hij.

Claire Wiewauters begrijpt dat maar al te goed. Ze is ervan overtuigd dat zo’n scheiding 2.0 alleen tijdelijk kan werken. Gezinstherapeut Tim Verleyzen beaamt: ‘Geen van beide partners is nog hetzelfde. Je hebt een geschiedenis en die kan je niet zomaar weggommen. Je kunt het een paar dagen volhouden, sommigen enkele maanden. Maar een scheiding gaat gepaard met verdriet, angst, onzekerheid en frustratie. Na een echtscheiding ga je op zoek naar nieuwe fundamenten om je aan vast te klampen. Als je die gevonden hebt, houdt het oude verhaal meestal op.’